15 Σεπτεμβρίου 2012

Θοδωρὴς Βοριάς - ΧΑΜΕΝΕΣ ΨΗΦΙΔΕΣ



Ρωγμὲς γεννοῦν τὴ νύχτα

Ἀπόψε γιὰ σένα τρυπιέται
τὸ σκοτάδι ἀπ’ τὸ φεγγάρι.
Οἱ δρόμοι τῆς Σαλονίκης παραμονεύουν
κι ἐσὺ μαραίνεσαι μὲ μιὰ ζωὴ στὴν ταμπακιέρα,
ποὺ δὲ σὲ κόφτει πῶς νὰ τὴ στρίψεις ἄφιλτρο
κι ἀφήνεις νὰ στὴ φουμάρουν τυχοδιῶκτες.

Δὲν εἶναι γι’ ἄλλον
τὰ φῶτα τῶν μακρινῶν χωριῶν
ποὺ τρεμοπαίζουν,
γιὰ σένα γεννήθηκε ἡ νύχτα.

Ἂν ξεκολλήσεις ἀπ’ τὶς σπασμένες πλάκες
τῶν πεζοδρομίων
-κι οἱ τοκογλύφοι χάσουν ἕνα σίγουρο χαρτί-
τότε θὰ δεῖς θεοὺς καὶ δαίμονες
νὰ τριγυρνᾶνε στ’ ἀπόμερα σοκάκια.

Θὰ δεῖς τὴ νύχτα νὰ ξεπετιέται
ἀπ’ τὶς ρωγμὲς παλιόσπιτων διατηρητέων
καὶ θ’ ἀνασάνεις, στὰ γεννητούρια,
τ’ ἀρώματα τῶν νυχτολούλουδων.



Ὅπως οἱ ποιητὲς

Οἱ χτύποι τῆς καρδιᾶς σου
-ἀπότομοι ἦχοι νεκρῶν βαγονιῶν-
μέταλλα παροπλισμένης ἀτμομηχανῆς
ποὺ συστέλλονται,
ποὺ τρομάζουν
ἀπὸ ἐκτροχιασμοὺς ὀνείρων.

Τὰ χέρια σου βιδωμένα
στὰ ἔμβολα τῶν ἀκίνητων τροχῶν
μὲ τὸ ρολόι, στ’ ἀριστερό, σταματημένο.

Τὰ πόδια σου μισοφαίνονται·
χορταριασμένες ράγες
-ἄνεμοι παίζουν μὲ τὰ λυμένα σου κορδόνια.


Ἡ σιωπή σου σκοτάδι,
σφιγμένο στομάχι,
κόμπος στὸ λαιμό.

Τὸ πρόσωπό σου ἀνέκφραστο
φεγγάρι,
μάτι δακρυσμένο.

Διάσπαρτη κόκκινη σκουριὰ
σὲ ζωγραφιὰ
τὸ βλέμμα σου.


Ἔφυγες ἀπὸ τὴν πόλη
πρὶν νὰ πεθάνεις ἐγκλωβισμένος,
τώρα κι ἀπὸ τὸν ἔρημο σταθμὸ
ζητᾶς νὰ ξεκολλήσεις

ὅπως οἱ ποιητὲς

δὲ χώρεσες
ποτὲ
πουθενά.


Ὀρφανεμένες ρίζες

Θέρισες ἀνεμῶνες καὶ τὶς ἔστησες στὸ βάζο
-ἀντίδοτο γιὰ τὴν ἀγιάτρευτη κακογουστιὰ τῆς πόλης.

Στὸ πανάκριβό σου βάζο, οἱ τελευταῖες ἐκπνοὲς
καταντήσανε φυσαλίδες ὀξυγόνου
στὰ γυάλινα τοιχώματα.

Τὰ πόδια μου, ἀκρωτηριασμένα, κρέμονται ἀκίνητα
μὲς στὸ νερό.
Στηρίζομαι ἀπ’ τὶς μασχάλες στὸ χείλωμα τοῦ βάζου.
Τὰ χέρια μου ἄρχισαν νὰ ξεραίνονται.
Τὸ κεφάλι μου, ἀναίσθητο, ἀκουμπᾶ στοὺς ὤμους μου.

Πλησιάζεις καὶ μυρίζεις κάθε τόσο τὰ μαλλιά μου.

Κάθε δυὸ μέρες ἀλλάζεις τὸ νερό, νὰ μὴ βρωμήσει
τὸ πεθαμένο αἷμα


Θά ’ρθει κι ἡ ὥρα ποὺ θὰ μὲ πετάξεις στὰ σκουπίδια.

Ἡ γῆ τῆς πατρίδας
εἶναι πιὰ ξερές, ὀρφανεμένες ρίζες,
εἶναι τὰ παραχωμένα παπούτσια
κι οἱ ἀστράγαλοί μου.






Δεν υπάρχουν σχόλια: